Μανώλης Χατζημάρκος

Αντί προλόγου

Λένε ότι για να εκτιμήσεις κάτι πρέπει να το χάσεις. Αυτό ισχύει και για τον Μανώλη Χατζημάρκο. Για εμάς, την οικογένειά του, υπήρξε ένας άριστος οικογενειάρχης, κυρίως όμως ήταν ένας μεγάλος Δάσκαλος και όπως ο ίδιος έλεγε - και το θεωρούσε τίτλο τιμής - «ένας απλός Ψάλτης».

Επιθυμία του ήταν πάντοτε να ασχοληθούμε, εμείς τα παιδιά του, με το έργο του και όχι μόνο για οικονομικούς λόγους, αλλά γιατί πάντα ήταν Δάσκαλος και ήθελε το έργο του να συνεχισθεί.

Από μικρά παιδιά θυμόμαστε το σπίτι στη Γκλαβάνη, στον Βόλο, να είναι πάντα ανοικτό σε δεκάδες μαθητές και να ακούγονται «τα μαθήματά του» σε όλη την γειτονιά. Αυτό συνεχίσθηκε και στην Αθήνα, στο ημιυπόγειο της Νέας Σμύρνης. Από εκείνη την φουρνιά βγήκαν αξιόλογοι ψάλτες όπως ο Μιχάλης Μελέτης, ο Γιαννης ο Σχώρης, ο Θανάσης ο Παναγούλης και πολλοί άλλοι, που ας μας συγχωρέσουν, δεν είναι δυνατό να θυμηθούμε, αλλά δεν σημαίνει ότι δεν τους αγαπάμε και δεν τους εκτιμούμε.

Μεγάλη του αδυναμία οι αδελφές του, η Ελένη, η Στέλια και η Άννα, αλλά κυρίως ο μικρός αδελφός του ο Γιώργος, ο αποκαλούμενος «Μπέμπης». Η μεγαλύτερη όμως οικογένεια του ήταν οι αμέτρητοι μαθητές του. Στον δικτυακό αυτό τόπο θα βρείτε κάποια στοιχεία από την Ιστορία του και από τα έργα του. Το περιεχόμενο του συνεχώς θα εμπλουτίζεται και θα ανανεώνεται. Το υλικό που μας άφησε είναι πάρα πολύ και χρειαζόμαστε πολύ χρόνο για να το «ανεβάσουμε» στην σελίδα που είναι αφιερωμένη σε αυτόν. Άλλωστε η Ιστορία γράφεται πάντα κεφάλαιο - κεφάλαιο.

Οικογένεια Μανώλη Χατζημάρκου